'Ενα πανεπιστήμιο ανθρωπιάς...

Συνήθως κάποιες λέξεις όπως αρρώστια,νοσοκομείο,εγχείρηση,θάνατος,φυλακή,άστεγος,ζητιάνος μας κάνουν να αισθανόμαστε άβολα.Ειδικά εμείς οι νέοι προτιμούμε να μην πολυμιλάμε (ή να μην μιλάμε καθόλου) για τέτοια θέματα.
Είμαι νέος...έχω όλο το μέλλον μπροστά μου...έχω όνειρα και όρεξη και αστείρευτη δίψα για ζωή.Ας μή μιλάμε για τέτοια στενάχωρα θέματα.Μακριά απο εμάς ο θάνατος και η αρρώστια.Χτύπα ξύλο.Κουνήσου απ τη θέση σου...

Κάπως έτσι αντιμετώπιζα κι εγώ όλα αυτά.Αν με ρωτούσες ''τι είναι νοσοκομείο?'',θα σου απαντούσα οτι είναι ένα μεγάλο άσπρο κτίριο,με πολλά δωμάτια και πολλά κρεβάτια για αρρώστους,αλλά ουδεμία σχέση έχω εγώ με τέτοια μέρη.Αυτά είναι για τους άλλους.Το πολύ πολύ να πατήσω το πόδι μου σε νοσοκομείο σαν επισκέπτης σε κάποιον συγγενή ή φίλο.
'Ομως μια σχετικά πρόσφατη μικρή περιπέτεια της υγείας μου,με έκανε να δώ τα πράγματα με άλλο μάτι.
Έμεινα συνολικά 15 μέρες σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο και βίωσα μία απο τις συγκλονιστηκότερες εμπειρίες της ζωής μου.
Το νοσοκομείο είναι ένα πανεπιστήμιο ανθρωπιάς.Ταυτόχρονα λόγω της διαφθοράς της κοινωνίας μας,είναι και πανεπιστήμιο παλιανθρωπιάς...
Στο νοσοκομείο θα μάθεις τί είναι άνθρωπος και τί είναι έμπρακτη αγάπη και προσφορά σε αυτόν.
Στο νοσοκομείο θα μάθεις πώς είναι να βλέπεις τον άλλον σαν αδελφό σου και όχι σαν ξένο.
Στο νοσοκομείο θα μάθεις τι εστί να είσαι υγιής και πόσο ευλογημένοι είναι αυτοί που έχουν την υγεία τους.Αλλά και πόσο τυφλοί και ανόητοι είμαστε όταν μεμψιμοιρούμε για άλλα πράγματα που δέν έχουμε,ενώ έχουμε την υγεία μας.
Στο νοσοκομείο θα μάθεις ότι τα προβλήματά σου είναι ένα μηδέν,μπροστά στις τραγικές ιστορίες που θα ακούσεις και θα δείς εκεί μέσα...
Στο νοσοκομείο θα εκτιμήσεις σωστά την οικογένεια σου...τους συγγενείς σου...τους φίλους σου και τους εχθρούς σου.
Στο νοσοκομείο θα μάθεις να κάνεις υπομονή.Θα μάθεις να ακούς τον πόνο και το παράπονο του συνανθρώπου σου,όπως θα θές να εκφράσεις κι εσύ τον δικό σου πόνο.
Στο νοσοκομείο θα μάθεις τί είναι ο θάνατος.Και πως ο θάνατος και η αρρώστια δεν ξεχωρίζει ούτε ηλικίες,ούτε κοινωνικές θέσεις και αξιώματα,ούτε περιουσίες.
Το νοσοκομείο θα σου δώσει την δυνατότητα να εξερευνήσεις τις αντοχές σου και τις δυνατότητές σου.
Και το σημαντικότερο απ’όλα.’Αν ποτέ σου δεν πίστευες στον Θεό,ίσως τον γνωρίσεις εκεί
.Άν πίστευες στον Θεό αλλά τον ξέχασες στην πορεία,θα τον θυμηθείς εκεί…
Και αν πίστευες στον Θεό και δεν τον ξέχασες ποτέ,θα τον βρείς πάλι εκεί,στο πρόσωπο κάθε πονεμένου ασθενή…

Ο θάλαμός μου,είχε ένα μπαλκονάκι και εκεί βγαίναμε για να ξεζαλιστούμε απ’ την κλεισούρα του θαλάμου,να καπνίσουμε το τσιγάρο μας και να συζητήσουμε με τους ασθενείς του διπλανού θαλάμου με τους οποίους μοιραζόμασταν το ίδιο μπαλκονάκι.
Είδα τόσα μάτια ζαλισμένα από τα φάρμακα,πικραμένα να κοιτάζουν τον φωτεινό καλοκαιρινό ουρανό της μέρας ή την ξαστεριά της νύχτας με θαυμασμό.Και σκεφτόμουν ότι κάποτε,σπάνια καταδεχόμουν να σηκώσω το βλέμμα μου προς τα σύννεφα παραπάνω από ένα-δύο δευτερόλεπτα.
Είδα γεράκους βυθισμένους μεσ’την μελαγχολία,γιατί κανένας δεν ερχόταν να τους επισκεφθεί και εμείς στις διπλανές κλίνες,συχνά πυκνά είμασταν περικυκλωμένοι από συγγενείς και φίλους.
Μας κοιτούσαν με παράπονο...
Είδα μάνες,πατέρες,συζύγους,αδέρφια,παιδιά,συγγενείς-ήρωες να ξημεροβραδιάζονται δίπλα στο άρρωστο ή τραυματισμένο προσφιλές τους πρόσωπο,να κουλουριάζονται σε μία πολυθρόνα και να λαγοκοιμούνται με το ένα μάτι ανοιχτό,έτοιμοι να προσφέρουν την βοήθειά τους. Με να λόγο παρηγοριάς πάντα πρόχειρο.Με ένα χαμόγελο-βάλσαμο και με ένα χάδι στο κεφάλι.
Είδα πολλούς αρρώστους να μπαίνουν με τις πιτζαμούλες τους στην εκκλησία του νοσοκομείου για να προσκυνήσουν τις εικόνες,να βρούν λίγη παρηγοριά και ελπίδα.
Ένιωσα ξανά κάτι που είχα να νιώσω από μικρό παιδάκι.Το ‘’εγώ’’,έγινε ξανά ''εμείς'',γιατί όλοι εκεί είχαμε τον πόνο μας και ο ένας κατανοούσε τον άλλον. Ο πόνος μας έδενε ψυχικά...
Χαιρόμουν όταν κάποιος ‘’συγκάτοικός’’ μου,μου ανακοίνωνε ότι ήρθε η πολυπόθητη εντολή του εξιτηρίου.Πολλές φορές ανταλλάζαμε τα καλούδια που μας έφερναν οι δικοί μας.Μιλούσαμε για την πορεία της υγείας μας.Μιλούσαμε για τις ζωές μας ''έξω'' στον κόσμο.Μιλούσαμε για αγαπημένα μας πρόσωπα.Παρηγορούσαμε ο ένας τον άλλον.Κάθε ασθενής και διαφορετική ιστορία...

Στον θάλαμο μου-ανάμεσα σε αρκετούς που νοσηλευτηκαν-ήταν και ένας παππούς,ο οποίος τις πρώτες μέρες ήταν αμίλητος και μελαγχολικός.Μέρα με την μέρα άρχισε να μιλάει και να μας εξιστορεί τις ένδοξες ημέρες του σαν λυράρης,περιοδεύοντας όλη την ελλάδα και αρκετά μέρη του κόσμου.Όταν μιλούσε για την λύρα,τα μάτια του έλαμπαν και η μελαγχολία του πήγαινε περίπατο.
Το μόνο που ήθελε,ήταν μερικά αυτιά να ακούσουν αυτά που έχει να πεί.Τόσο απλό.Τόσο εύκολο και όμως τόσο δύσκολο.Σήμερα είναι αυτός.Αύριο θα είσαι εσύ.Κανείς δεν έχει όρεξη να ακούσει σήμερα.Όλοι θέλουμε να μιλάμε,όχι να ακούμε.Κι όμως χορτάσαμε από κούφια λόγια…
Δυστυχώς είδα και πολλούς γιατρούς που ξευτιλίζαν το λειτούργημα τους,βλέποντας τους ασθενείς σαν πορτοφόλια με πόδια ή σαν κρέατα που αποφέρουν κέρδη...Κοινό μυστικό...
Είδα όμως και κάποιους (λίγους) γιατρούς με ανθρωπιά και αληθινό ενδιαφέρον για τον πόνο των ασθενών τους.
Είδα και πολλές νοσηλεύτριες,παντελώς αδιάφορες για το αν ζούμε η πεθαίνουμε.Το μόνο που τις ενδιέφερε ήταν πώς θα περάσει πιο γρήγορα η βάρδια τους.Μιλούσαν στο τηλέφωνο με τις ώρες,σαχλαμαρίζοντας...κοιμόντουσαν...ή απλά χανόντουσαν απ το γραφείο τους,άγνωστο πού.
Και αναρώτιόμουν.Άν αντιμετώπιζα τόση αδιαφορία ενώ είμουν ένας νέος,τί θα γινόταν αν έπεφτα στα χέρια τους όντας γέρος και ανήμπορος.Δυστυχώς είδα πώς συμπεριφέρονται και σε αυτές τις περιπτώσεις...
Αλλά είδα και νοσηλεύτριες που ρωτούσαν να μάθουν για την υγεία μας,τρέχαν αμέσως όταν κάποιος τις φώναζε,χαμογελούσαν γλυκά,ήταν άνθρωποι με άλφα κεφαλαίο....
Ήρθε όμως ο καιρός που άφησα πίσω μου την πύλη του νοσοκομείου με ένα αίσθημα ανακούφισης.Σκέφτηκα οτι κάποιοι δεν κατάφεραν να αφήσουν την πύλη πίσω τους ποτέ...
Τα βράδια που κοιτώ τον ουρανό,απο το σπίτι μου πλέον,σκέφτομαι μερικές φορές τα υγρά και θλιμμένα μάτια που κοιτάζουν τον ίδιο ουρανό,απ το μπαλκονάκι που πέρασα 15 ημέρες.Και εκατοντάδες μπαλκονάκια σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο με χιλιάδες ψυχές πονεμένες.
Άλλες φορές δοξάζω τον Θεό για την υγεία μου και άλλες,κατηγορώ τον εαυτό μου για την αδιαφορία μου.
Θα σε παρακαλέσω κάτι.Άρχισε να ενδιαφέρεσαι για τον συνάνθρωπό σου τώρα που είσαι υγιής και γερός.Δεν είναι ανάγκη να νοσηλευτείς σε νοσοκομείο για να μάθεις να αγαπάς τον πλησίον σου.Μάθε το με τον εύκολο τρόπο.Εγώ το έμαθα με τον δύσκολο.
'Ηταν το πιο δύσκολο σταυροδρόμι της ζωής μου....

Η αληθινή επανάσταση...

Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει ένα αδηφάγο και αδίστακτο ον.Γιατί πάντα παίρνουμε για παράδειγμα το καλύτερο και ποτέ το χειρότερο?
Πώς θα εκτιμήσεις αυτά που έχεις,όταν συνεχώς το μυαλό σου είναι προσκολλημένο σε αυτά που δεν έχεις?
Μόνο όταν έρθει η ώρα να χάσεις και αυτά που έχεις,θα καταλάβεις πόσο ευλογημένος είσουν πρίν αλλά και πόσο αχάριστος.
Νομίζεις πως αν κάποτε αποκτήσεις όλα αυτά που επιθυμείς διακαώς,θα φτάσεις στην απόλυτη ευτυχία?
Επιθυμείς λεφτά?Μα και οι πλούσιοι δεν είναι δυστυχείς?Δέν αναλώνουν τους εαυτούς τους στο πως θα αποκτήσουν περισσότερα και όλο περισσότερα λεφτά και υλικά αγαθά και ανέσεις?Είδες ποτέ κανέναν πλούσιο να έχει σβήσει την δίψα του για χρήμα?Εγώ πάντως όχι...
Είδα μόνο αγχωμένους ανθρώπους πλημμυρισμένους από ευθύνες και αγωνία για το πώς θα διατηρήσουν τα κεκτημένα και πώς θα μεγαλώσουν τις περιουσίες τους.
Επιθυμείς δόξα?Είναι αρκετό να παρακολουθήσεις μία μόνο lifestyle εκπομπή για να διαπιστώσεις πως δέν υπάρχουν πιο εγωιστικά,αλλοπρόσαλα και ανισόρροπα άτομα απο τους διάσημους της showbiz...
Ευκαιριακές κροκοδείλιες φιλίες...πισώπλατα ''μαχαιρώματα'',εκατοντάδες διαζύγια και νέοι γάμοι,εκμετάλευση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του ανθρωπίνου πόνου,άκρατος σεξισμός και πλήρης διάλυση των ηθικών αξιών...
Και αν υποθέσουμε ότι κάποιος έχει κάνει ''όνομα'',νομίζεις ότι θα αρκεστεί μόνο σε αυτό?Η απληστία βασιλεύει και σε αυτές τις περιπτώσεις,με ελάχιστες μόνο εξαιρέσεις.
Επιθυμείς sex?Και σε αυτή τη περίπτωση γίνεσαι άπληστος και θές να δοκιμάσεις τα πάντα γιατί ποτέ σου δεν σκέφτηκες να βάλεις κάποιο ηθικό φρένο στον εαυτό σου.Και αν πιστεύεις ότι τα πάντα επιτρέπονται τότε λειτουργείς σαν ένα κομμάτι κρέας που σκοπός του είναι να συνουσιαστεί με άλλα κομμάτια κρέατος (γιατί έτσι βλέπεις τους άλλους),άλλα το κρέας ειναι προορισμένο να βρωμίσει,να σαπίσει και να πεταχτεί γιατί κανένας δεν υποφέρει την μυρωδιά του...
Θα μπορούσα να συνεχίσω με πολλά παρόμοια ερωτήματα με αντίστοιχες απαντήσεις...
Γιατί μας φταίνε μονίμως οι άλλοι?Οι μικροί κατηγορούν τους μεγάλους.Οι μεγάλοι κατηγορούν το κράτος.Τα κόμματα κατηγορούν το ένα το άλλο.Οι δημοσιογράφοι προσπαθούν αγωνιωδώς να μας ορίσουν ποιά είναι τα προβλήματά μας.Η πείνα,η ανεργία,η κοινωνική ανισότητα,τα διαπλεκόμενα συμφέροντα,η εγκληματικότητα,η διαφθορά...
Μα δέν ειναι προβλήματα αυτά,θα ρωτήσεις?
Βεβαίως και είναι...αλλά δεν ειναι η ρίζα των προβλημάτων,είναι μόνο ο καπνός απο μιά τεράστια φωτιά που καίει στις καρδιές των ανθρώπων...
Κάθε άνθρωπος κουβαλά στη ψυχή του μία αρρωστημένη φλόγα που τον κατακαίει μέρα με την μέρα και αυτές οι φλόγες ενώνονται στις κοινωνίες μας και σχηματίζεται μια πελώρια φωτιά που καρβουνιάζει ολόκληρο τον κόσμο μας...
Σταμάτα να επαναστατείς εναντίον του άλλου...Δεν φταίει ο άλλος για την μιζέρια σου και την δυστυχία σου.Φταίς αποκλειστικά εσύ για την δική σου και εγώ για την δική μου.Δέν θα αλλάξεις τον κόσμο,αλλάζοντας τους άλλους,αλλά αλλάζοντας πρώτα τον δικό σου εαυτό.
Και όχι μόνο αυτό αλλά αν στραφείς πρώτα εναντίον του ίδιου σου του εαυτού,θα πετύχεις και κάτι άλλο ακόμα σπουδαιότερο:θα αλλάξεις τον τρόπο που έβλεπες τον κόσμο μέχρι τώρα και θα τον δείς με άλλο μάτι.
Αν συνειδητοποιήσεις το πόσο λάθος είσαι στη ζωή σου,θα σταματήσεις να ρίχνεις μονίμως τις ευθύνες στους άλλους γιατί θα είναι πλέον φανερό ότι κάνεις τα ίδια και χειρότερα απο αυτούς.
Και έτσι τη θέση της κατηγορίας θα πάρει η κατανόηση.Τη θέση της οργής,η πραότητα.Τη θέση του μίσους η αγάπη.
Είναι δύσκολο να το καταφέρουμε,γιατί στοιχίζει στον εγωισμό μας ακριβά.
Αλλά σε ρωτώ:υπάρχει πιό ριζική επανάσταση απο αυτή?
Δέν στοχεύει το κακό στη ρίζα του?
Είναι ωραίο να έχεις την ψυχή μικρού παιδιού...αλλά για να είσαι αληθινό παιδί πρέπει να έχεις και αγνότητα...Αλλιώς δεν έχεις ψυχή μικρού παιδιού αλλά ψυχή μικρού κακομαθημένου και νευρόσπαστου παιδιού...